Inzichten
Op deze pagina kun je de stukjes vinden die ik wekelijks schrijf.
Wil je op de hoogte worden gehouden als er een nieuwe geplaatst wordt?
Stuur me een mailtje en ik zet je op de mailing lijst.
Wil je van de lijst af, dan kun je me ook gewoon een mailtje sturen.
www.bewustwordingsmomentjes@on.nl
Inhoud:
28 februari: Wegkijken is geen optie.
21 februari: Wat is bewustzijn?
14 februari: Er zijn verschillende soorten liefde.
7 februari: Rouwen, hoe lang duurt dat eigenlijk?
31 januari: Wat wil je later worden?
24 januari: Begrijp jij je lichaam?
17 januari: Valse bescheidenheid.
10 januari: De wereld staat een beetje stil.
3 januari: Als het leven je te zwaar wordt.
1 januari 2024: In het nu
28 februari:
Wegkijken is geen optie.
Het leven van nu is voor veel mensen één groot drama.
Je hoeft de tv maar aan te zetten en het nieuws te kijken en de ellende begint weer.
Elke dag hetzelfde. Praatprogramma’s laten je ook een mening vormen.
Wat er werkelijk aan de hand is wordt omzeilt.
De waarheid is niet wat je getoond wordt. Integendeel, alles wordt verdraaid.
Langzaamaan schijnt het licht op zaken die geheim moesten blijven.
De Epstein files worden stukje bij stukje bekend gemaakt,
en daar komt heel veel drek uit die beerput.
Gewone mensen kunnen niet bevatten wat daar allemaal gebeurd is.
Dit wil je niet weten.
Maar wegkijken is geen optie, dat is al te lang gedaan.
Kindermisbruik, satanische martelingen, en moorden. Alles komt boven water.
Het is veel groter dan je denkt.
Iedereen hield elkaar de hand boven het hoofd. Het moest en zou geheim blijven.
Er zijn zó veel mensen mee gemoeid, als je ze nog mensen kunt noemen.
En als je denkt dat je het wel weet, dan komen er nog veel meer gruwelijke details naar boven. Horrorfilms zijn er niks bij.
En als je weet wie er allemaal achter zitten:
Veelal hooggeplaatste personen uit de politiek, de koningshuizen, en uit Hollywood.
Allemaal ‘mensen’ (of niet) die rijk of beroemd willen zijn, of macht willen,
of die in die omgeving geboren zijn. Die rollen er vanzelf in.
En als ze er uit willen stappen, dan zijn ze hun leven niet zeker.
Mensen die het willen onderzoeken, zoals Gideon van Meieren, krijgen meestal geen steun,
want wat denk je als die beerput open gaat?
Er zijn té veel mensen mee gemoeid.
Als iedereen die er aan mee deed bekend worden gemaakt, dan wordt het land te klein.
Het gebeurt in alle landen, maar uit Nederland, ons kleine landje,
komt de meeste kinderporno van alle landen. Het gaat om zoveel kinderen, en zelfs baby’s.
Als het volk de verhalen te horen krijgt, van wat er allemaal is gebeurd,
denk ik dat er heel veel psychische hulp nodig zal zijn.
Maar toch is het nodig dat het allemaal naar buiten komt, voordat het kan stoppen.
Hier een documentaire met Gideon van Meijeren. Ella ster, David Icke en Steve van Herreweghe, waarin uitleg wordt gegeven van wat er allemaal aan de hand is,
zonder gruwelijke details. Ik zou je adviseren om het te kijken.
Dan ben je al een beetje voorbereid,
voordat de gruwelen openbaar worden gemaakt.
#
21 februari:
Wat is bewustzijn?
Er wordt zo vaak gesproken over bewustzijn. Maar, wat is bewustzijn?
Ik zat er zo eens over te denken, en volgens mij kun je meer zijn dan óf bewust, óf onbewust, namelijk: onbewust onbewust. Dat is iemand die niet bewust is en zich dat ook niet realiseert. Bewust onbewust. Dat is iemand die weet dat er veel meer is in de wereld,
maar dit niet wil weten.
De kop in het zand steken. Zoiets.
Onbewust bewust. Dit is iemand die wel dingen weet en aanvoelt,
maar niet altijd weet hoe die dit weet. Dat heb ik zelf vaak. Een soort van innerlijk weten.
Dan weet ik iets heel zeker, maar weet niet hoe ik daar bij kom.
En dan heb je nog bewust bewust. Dat is een bewust persoon, die zich goed realiseert
dat ie bewust is. Ik denk dat dat het uiteindelijke doel is.
Dan heb je maatschappelijk bewustzijn.
Dat is als je je realiseert dat er heel veel niet klopt in de wereld. Dat zo'n beetje alles wat je geleerd hebt precies andersom is dan de werkelijkheid.
Veel mensen beginnen dit in deze tijd te zien.
Het kan ook niet anders met alle nieuwe regels en wetten die zo extreem zijn
dat het altijd ten nadele van het volk is. Hoe meer je ziet, hoe bewuster je hier voor bent.
En je hebt spiritueel bewustzijn.
Dit is als je weet wie je werkelijk bent, dus niet je naam, beroep, burgerlijke staat, functie,
en waar je je maar mee identificeert, maar wie je als ziel bent,
en als je beseft dat we allen een zijn, en daar ook naar leeft.
Als je alleen maar maatschappelijk bewust aan het worden bent, heb je het moeilijk.
“Iedereen is tegen je” denk je dan. “De wereld is één doffe ellende, niks dan chaos.”
Zeker in deze tijd, waarin alles ‘doorzichtig’ is, en alle rottigheid van de wereld zichtbaar wordt. Mensen gaan zich depressief voelen, het lijkt allemaal uitzichtloos.
Maar dat is het niet!
Als het niet zichtbaar is, kan het niet stoppen.
We moeten eerst weten wát er niet goed is in deze wereld, voordat we het kunnen veranderen. Deze tijd brengt dat met zich mee: het ‘Aquariustijdperk’.
De negativiteit is al eeuwen lang aan de gang, en we komen steeds meer te weten,
mede dankzij het internet.
Het negatieve kan zich niet meer verbergen en probeert koste wat kost
de heerschappij over de mensen te behouden.
En nu is het aan ons om ons bewustzijn te ontwikkelen en onze frequentie te verhogen.
Dan hebben ze geen vat meer op ons. “Een bewust mens telt voor tien”, om het zo maar te zeggen. Dan pas kunnen we vrij zijn. Maar bewust worden is een weg te gaan.
Een ander kan je niet bewust maken, Je moet zelf op zoek.
Een ander kan wel een richtingaanwijzer voor je zijn.
Misschien dat mijn verhaaltjes je wel eens nieuwsgierig maken, zodat je zelf op zoek gaat.
Als dat zo is, dan heb ik mijn doel al bereikt.
En als je er achter komt hoe alles in elkaar steekt, dan kun je zonder depressieve gevoelens
de wereld zien voor wat ie daadwerkelijk is, en kun je na de chaos meehelpen
de wereld weer opbouwen zoals ie hoort te zijn.
Maar eerst moeten we bewust worden.
En wacht er niet te lang mee,
de tijd dringt.
#
14 februari:
Er zijn verschillende soorten liefde.
Vandaag nu ik dit stuur is het Valentijn. ♥
Vroeger had je dat alleen in Engeland volgens mij, maar nu hoor je het overal.
♥ Oorspronkelijk stuurde je iemand waar je een oogje op had iets toe;
een roos of een hele bos bloemen, een kaart, een doosje bonbons, of iets dergelijks.
Als het maar romantisch was, en je zette er geen afzender op. ♥
Een aantal jaren geleden toen ik nog bij de post werkte, was er met Valentijn een actie die heette: “Niet plakken maar smakken.” Dan mocht je in plaats van een postzegel plakken, ♥
met lippenstift op, een afdruk van een kusmondje maken op die plaats, en was het versturen gratis. ♥ Tegenwoordig zijn er mensen die al hun vrienden een Valentijnskaart sturen,
en gewoon de afzender er op zetten. Ja, zo veranderen gebruiken en gewoontes.
Het is nu bijna een commerciële ‘verplichting’ geworden. ♥
Er zijn mensen die er aan meedoen, om toch hun geliefde iets te geven
♥ als bevestiging van hun liefde, en misschien verwacht de ander dat ook.
Als er dan niks komt, kan het een teleurstelling zijn. :(
Zover zijn de mensen inmiddels gemanipuleerd.
Er zijn ook mensen die er niks aan doen, omdat het alleen maar
een commerciële traditie is geworden.
Maar wie wil er nou niet een keer iets krijgen als bevestiging van hun liefde? ♥
Daar hoeft het natuurlijk geen Valentijn voor te zijn. Dat kan ook op een andere dag.
♥ Dat kan met een bloemetje meebrengen, zijn lievelings-maaltje koken, een aardigheidje,
lieve woorden, een blijk van waardering. En het mooie is: dit kan het hele jaar door.
En wat nóg mooier is: dit hoef je niet alleen bij je geliefde te doen. ♥
Dit kan je ook doen bij je familie, vrienden en vriendinnen, buren, collega’s enzovoort enzovoort. ♥ Alleen dan doe je het niet op de romantische manier, maar op de vriendschappelijke.
Er zijn verschillende soorten liefde: ♥
De liefde van ouders voor een kind, en andersom. Die is meestal heel sterk.
♥ Het mooiste is als die onvoorwaardelijk is.
Je hebt kalverliefde. Dat zijn pubers die 'verliefd' zijn.
Dan heb je nog romantische liefde met seksualiteit. ♥♥♥
Dat begint met verliefdheid en groeit uit tot houden van.
Dierenliefde. ♥
Ik heb eens een oude man horen zeggen: “Sinds ik de mensen leer kennen,
ben ik van dieren gaan houden.” ♥ Dieren hebben onvoorwaardelijke liefde.
Daar kunnen veel mensen van leren, maar vaak worden dieren als mindere gezien,
waar de mens over beslist. Of ze worden gefokt om later te worden geslacht en opgegeten. :(
♥ Maar dieren zijn zo bijzonder. Die staan nog dicht bij de natuur en voelen heel veel aan.
Iets wat de meeste van ons zijn verleerd.
Het is goed om als mens naar dieren te luisteren, en te zien hoe zij doen. ♥
En dan heb je universele liefde. ♥♥♥♥♥ Dat is de hoogste van allemaal.
Dan kun je van iedereen houden, en van dieren en de natuur. ♥
Dan stijgt onze frequentie.
Als we dat allemaal kunnen, dan verdwijnt al het leed in de wereld.
♥ Dan zijn er geen oorlogen meer, is iedereen gelijk.
Heeft iedereen overvloed, en wordt geld op den duur overbodig. ♥
Dan worden uitvindingen die nog in de doofpot zitten eruit gehaald,
♥ en komt de vrije energie terug. De windmolens, zonnepanelen en tankstations verdwijnen.
Dan kunnen boeren weer op de milieuvriendelijke manier hun werk doen,
en alles biologisch kweken. Landbouwgif, pesticiden en kunstmest verdwijnen. ♥
♥ We krijgen weer eerlijk voedsel.
Dieren krijgen weer hun vrijheid en we willen ze niet eens meer eten.
We maken de aarde weer schoon en stoppen met vervuilen. ♥
♥ Iedereen helpt elkaar waar nodig.
Een mooie gedachte om over te denken, ♥
op Valentijnsdag. ♥♥♥♥
#
7 februari:
Rouwen, hoe lang duurt dat eigenlijk?
Als je iemand van dichtbij verliest, ga je in een rouwproces. Daar ontkom je niet aan.
Je kunt je heel verdrietig en eenzaam voelen. Je mist die ander ontzettend.
Soms zegt je verstand dat het zo goed is. Vooral als de overledene oud was, of leed.
Maar je hart zegt iets anders.
Toen mijn moeder op 92 jarige leeftijd naar de andere wereld vertrok, schrok ik me rot.
Dit had ik niet verwacht. Ik dacht dat ze wel 100 zou worden,
hoewel dat misschien wensdenken was.
Ik had me er nog helemaal niet mee bezig gehouden, dat ze zou kunnen gaan.
Toch gebeurde het.
Toen besefte ik ineens dat zij degene was die me vanaf het allereerste begin van mijn bestaan kende, en ik haar. We hebben een mooi afscheid geregeld.
Ze werd in haar slaapkamer opgebaard.
Zo konden de bewoners ook nog afscheid van haar nemen.
Het was in de coronatijd en alles was anders dan normaal zou zijn.
Mijn zus regelde de koffie met koeken, en we hadden nog mooie gesprekken met die mensen,
die ons moeder allemaal graag mochten. De dienst in het crematorium was heel sereen.
Er waren niet veel mensen vanwege de regels, en na afloop gingen we naar haar woning
voor koffie en broodjes. Daar konden we nog napraten, ook al waren we volgens de ‘regels’
in overtreding met zo veel mensen in een ruimte.
We zijn respectvol met haar spulletjes omgegaan, waar ze zo aan gehecht was.
De spullen die we konden gebruiken werden verdeeld.
Ze stierf een dag voor de lockdown, en de kringloopwinkels waren dicht.
Ik had een lijst opgehangen in de hal van de aanleunwoning waar ze woonde,
waarop de spullen stonden die mensen gratis konden hebben.
De mannen van ons brachten de zware stukken naar de mensen,
en sommige bewoners wilden er toch iets voor geven.
Toen had ik een advertentie gezet op marktplaats voor de meubels die over waren.
Als er mensen kwamen, vroegen we meteen of ze nog iets van de overige spullen
konden gebruiken, en zo kwam alles goed terecht, bij mensen die er blij mee waren.
Het was toch een mooie tijd omdat we elkaar vaak zagen, en alles zo gemoedelijk ging.
We hadden nergens onenigheid over. Je hoort wel eens dat dat heel anders kan gaan met ruzies over de verdeling, zo heftig dat mensen elkaar niet meer willen zien.
Wij werden meer één, en ik denk dat dat ook hielp met de verwerking.
Toen was haar woning leeg.
De laatste keer dat we de deur achter ons dicht deden voelde heel vreemd.
“Nou hoeven we hier niet meer te komen,” zei ik.
Ik kwam daar al 42 jaar, omdat ik, voordat ons moeder daar ging wonen er al 30 jaar werkte. Raar was dat. We praten nog vaak over haar, en wat we met haar hebben meegemaakt.
Zo verwerk je ook je verdriet. Ik heb wat tranen gelaten, en dat hoort er ook bij.
Als je het wegdrukt, blijft het zitten.
Je kunt het ook verdoven, maar ik denk dat je het dan alleen maar voor je uit schuift.
Je moet het doorleven, het gevoel toelaten, en dat is niet altijd gemakkelijk.
Nog geen jaar later overleed Peter, mijn man, na drie weken op intensive care te hebben gelegen. Dat zag ik ook niet aankomen van tevoren. Weer een afscheid regelen. Weer heel veel verdriet.
En dan ben je ineens alleen in huis. Na 42 jaar samen geweest te zijn,
plus nog een paar jaar verkering, val je ineens in een gat. Dat moet je dan ook zien te verwerken. Rouwen, hoe lang duurt dat eigenlijk?
Het gaat niet een twee drie over. Nee, het komt en gaat.
Een aantal mensen in mijn omgeving hebben het ook meegemaakt, en het valt niet mee.
Het heeft heel veel tijd nodig. Afleiding is soms leuk, maar soms voelt het helemaal verkeerd.
Zeker in het begin. Dingen waar je samen heen ging, wil je het liefst vermijden.
Tenminste, zo ging het bij mij.
Ik zal nog steeds niet in mijn eentje in de stad koffie gaan drinken of iets gaan eten.
Je hebt samen lief en leed gedeeld, en hebt mooie en minder mooie herinneringen.
Sommige herinneringen vervagen, en andere weet je nog als de dag van gisteren.
En sommige hebben nog aandacht nodig denk ik.
En zo gaat het leven door, en we moeten er allemaal weer iets van zien te maken.
#
31 januari:
Wat wil je later worden?
Hoe weet je wat je doel is in het leven? Dat vraag ik me wel eens af.
Voor veel mensen is dat: een studie volgen en een mooie baan krijgen,
een gezin stichten en de kinderen opvoeden, en als goede burgers afleveren aan de maatschappij, die dan weer hetzelfde doen.
Voor mij was dat niet zo.
Ik had me vroeger ook niet zo’n voorstelling gemaakt van hoe het leven er uit zou komen te zien, wat mijn doel was, en wat ik zou worden.
Toen ze me vroeger op school vroegen: “wat wil je later worden,” zei ik maar:
“schooljuffrouw of winkeljuffrouw.”
Dit zei ik, omdat we dat thuis wel eens speelden en dat vond ik wel leuk.
Ik had geen ambities.
Andere kinderen in de klas wilde stewardess worden. Ik wist niet eens wat dat was.
Nou hoorde ik laatst, dat je je moet herinneren wat je als kind het liefste deed,
waar je plezier in had, en ik die hoek moet je zoeken.
Je hoort vaak dat kinderen nogal ‘gestuurd’ worden door hun ouders,
die het beste voor hen willen, en dat ze daarom niet hun passie kunnen volgen.
Bij ons thuis was dat niet. We werden geaccepteerd voor wie we waren.
We hoefden ook niet bang te zijn om met ons rapport thuis te komen
als er onvoldoendes op stonden. Ons moeder vond het al prachtig als er een zeven tussen stond. Ze wist dat we ons best deden. Maar wat deed ik vroeger dan graag?
Als ik uit school kwam, gingen we meestal buiten spelen.
Er woonden in onze straat zo’n veertig kinderen, dus je kwam altijd wel iemand tegen
om mee te spelen. Dat waren dingen zoals: tikkertje, verstoppertje, spoorzoekertje,
elastiek springen. Dan werd er zo’n witte onderbroek elastiek om twee vuilnisbakken gespannen
en dan was het de kunst om na te doen wat de ander voor kunstjes bedacht.
Britsen, en als we geen krijtje hadden, dan probeerden we het met een stuk van een bloempot, dakpan of steen. Kaatsenballen, tollen, stoeprandje butsen en rolschaatsen.
In de winter als er sneeuw lag maakten we glijbanen. We hebben ook wel eens een slee gehad, dus ieder om de beurt op de slee, of met tweeën tegelijk.
Sneeuwballen gooien en een sneeuwpop maken. We speelden heel veel buiten.
We waren nergens bij, want daar was geen geld voor.
Als het echt geen weer was om buiten te spelen hadden we wel een spelletje om binnen te doen.
Ons moeder deed vaak mee. Zo speelden we pim pam pet.
Dan draai je een kaartje om met een categorie, draai aan het schijfje van zo’n plastic ding,
en welke letter je dan ziet, daar moet het antwoord mee beginnen.
Later kwamen we er achter dat ons moeder wel eens woorden bedacht die niet bestonden.
Ik denk dat ze niet ‘dom’ wilde lijken.
Ook zaten we wel eens te kaarten: pesten, jokeren of koningen. Ganzenbord en mens erger je niet. Ken je het nog? Je ergert je rot aan dat spel.
Maar als ik nou terug kijk wat ik vroeger graag deed, waar mijn passie lag? ik zou het niet weten. Laatst vroeg ik het aan mijn zus. “Wat weet jij er nog van?”
Ja, een beetje ongein trappen.
Dan bond ik mijn rechter been aan de linkerbeen van mijn zus met een das,
en dan liepen we tegelijk. Er lag altijd wel een hondendrol op de stoep,
en dan stampte ik er nét langs af, zo dat zij er in trapte.
Nou ik dit schrijf moet ik er nog om lachen. Ik zie het zo weer voor me.
Later toen mijn moeder oud was liepen we altijd gearmd, en als er een plas regen op de stoep lag liep ik er weer nét langs af. Ik kon het niet laten. Wat een trut, hè.
Ook hebben we ons moeder eens opgesloten in de voliëre.
Ze was er in en wij deden het haakje op het deurtje, gingen door de poort en riepen:
"Mam, we gaan weg." Mijn zus had de sleutel van de voordeur meegenomen en we liepen voor om en gingen naar binnen, naar boven, en keken door het raam, hoe ze zou reageren.
Ze wilde uit de kooi en duwde tegen het deurtje, maar dat ging dus niet open.
Toen riep ze de buurvrouw: “Joke, ze hebben me opgesloten.”
Wij zaten boven achter het raam te lachen. Ja, in zulke dingen had ik wel lol.
Mensen een beetje voor de gek houden.
Maar wat ik nou wil bereiken in het leven?
Ik zou het niet weten. Ik ben gewoon mezelf.
Misschien is dát wel de bedoeling.
#
24 januari:
Begrijp jij je lichaam?
Hoe vaak moet je hetzelfde meemaken om het eindelijk te begrijpen?
Je lichaam zit zo ingenieus in elkaar, dat het je signalen geeft.
Die signalen zien we meestal als ongemak, pijn, obstakels of hindernissen,
waar we zo snel mogelijk van af willen.
Meestal is een pilletje nemen wel een gemakkelijke oplossing.
Maar is dat wel een oplossing?
Pilletjes zijn er niet voor gemaakt om mensen beter te maken.
Ze zijn er alleen maar om pijn of ongemak te onderdrukken, zodat je het niet meer voelt.
Maar als je niks aan de oorzaak doet, gaat je lichaam toch weer een signaal geven.
Er zal toch iets moeten veranderen.
De kunst is om naar je lichaam te gaan luisteren, maar veel mensen laten dat aan de dokters over. Die zullen het wel beter weten, ze hebben er immers voor geleerd.
Maar niemand kent jouw lichaam beter dat jij zelf.
Je hebt dokters en specialisten. Specialisten zijn, zoals de naam al aangeeft,
gespecialiseerd in een deel van het lichaam.
Maar je lichaam is een samenwerking van allerlei systemen:
de spijsvertering, het beschermende weefsel, zoals vliezen en de huid. De opbouw, zoals botten, gewrichten, pezen, spieren. Het hormoonstelsel, de organen. Die miljarden cellen.
Het energetische systeem, zoals de meridianen en chakra’s.
En dan nog al die bacteriën die helpen de boel op te ruimen of op te bouwen,
wanneer het nodig is. Je lichaam zit zo ingenieus in elkaar.
Alles is op elkaar afgestemd, en werkt zo goed samen.
Zouden we daar niet wat meer vertrouwen in mogen hebben?
Als een baby is geboren, die in negen maanden tijd van een paar celletjes uitgegroeid is
tot een echt volwaardig mensje, waar alles op en aan zit, helemaal compleet,
zou er dan iets ontbreken? Heeft de natuur zijn werk niet goed gedaan?
Want na een paar weken moet er een spuit gegeven worden,
waarbij die giftige stoffen rechtstreeks in dat tere lijfje wordt gespoten.
Normaal krijg je vreemde stoffen binnen via de luchtwegen of via de mond.
Het lichaam is erop ingesteld om dat aan te kunnen, maar rechtstreeks in het lichaam
kan heel heftige reacties uitlokken. En in deze tijden worden er steeds meer gegeven.
Het volk wordt er ook niet gezonder op, integendeel.
Er zijn nog nooit zo veel chronisch zieke mensen geweest als in de moderna tijd.
En zieke mensen nemen pilletjes, kortom, het is een machtig verdienmodel voor big pharma. Mensen die niets mankeren en ook geen medicijnen nemen worden verleid
om supplementen te nemen, want dat is heel goed voor je. Zeggen ze.
Die supplementen komen van diezelfde industrie als die de pillen maken.
Het begint bij een supplement, je krijgt klachten en gaat naar een arts.
Er worden medicijnen voorgeschreven, en voor je het weet ben je een goeie klant
en zit je in het systeem. Je wordt onderzocht, doorverwezen naar de volgende specialist,
die je weer iets voorschrijft, waar je weer last van krijgt,
waar je dan weer een medicijn voor krijgt, om de volgende bijwerking te krijgen.
Je gaat van de ene naar de andere specialist kortom, ik zeg dan altijd:
“je hebt een abonnement.”
Je zou bijna denken dat ik geen vertrouwen heb in de farmaceutische industrie.
Dat klopt. Ik heb er helemaal niks mee.
Ik heb te veel gezien, gehoord en meegemaakt, zelf en in mijn omgeving.
Nou moet iedereen doen wat hij of zij denkt dat goed is voor hem of haar.
En als je er veel vertrouwen in hebt, werkt het ook voor je.
Weet je nog, ‘wat je gelooft wordt waarheid’.
Maar hoeveel mensen nemen nog zelf de verantwoording voor hun lichaam?
Stoppen er allerlei slechte vulling in (voedsel kun je het niet meer noemen) en krijgen dan klachten. Je lichaam begint te protesteren en maakt je op allerlei manieren duidelijk
dat het dat niet aan kan en graag goed gevoed wil worden.
Maak je dat wel eens mee?
Begrijp jij je lichaam?
Wees er dan goed voor, want het is ook goed voor jou.
#
17 januari:
Valse bescheidenheid
Herken jij het ook, die ongeschreven regels van correct gedrag?
Een soort van gedragsregels waar je je aan moet voldoen, omdat het zo hoort.
Er zijn culturen die dat heel erg hebben.
Je moet vriendelijk overkomen en behulpzaam, of je het kan of niet.
Zo waren we eens in de tuin aan het klussen en iemand in de naaste omgeving
uit een andere cultuur zei: “Als ik moet komen helpen, dan zeg het maar, hè.
Mijn man zei: “O, dat is fijn.” Hij kon die hulp wel gebruiken, maar toen had ie geen tijd.
Wat dat betreft zijn Nederlanders meer recht voor zijn raap.
Als je niet kan of wil helpen, biedt het dan ook niet aan. Dat is voor iedereen duidelijker.
Als je het alleen maar aanbiedt om aardig gevonden te worden, dan is dat ook maar schijn.
Zo zijn er ook culturen waar je geen nee mag zeggen.
Dit is dan om respectvol te blijven of beleeft. Die mensen zeggen overal ja op, maar doen niet ja. Nou, dat is helemaal verwarrend. Hoe kun je daar nou iets mee afspreken.
En is ‘nee’ dan onbeleefd? Ik vind van niet.
“Nee is ook een antwoord” wordt wel eens gezegd. “Alleen maar duidelijk,” vind ik.
Zo heb je ook valse bescheidenheid. Ons moeder had daar een handje van.
Als ze bij ons bleef eten en we zeiden: “schep maar op, mam”, dan zei ze geheid:
“nee, jullie eerst.”
En als er nog een restje in de pan zat, en je vroeg of ze nog wat wilde, zei ze altijd:
”nee, jullie.”
Ik kende haar goed genoeg om te weten dat ze nog wat wilde, en als je het op haar bord schepte, dan at ze het altijd smakelijk op. Ze hield van lekker eten.
Een uitspraak van haar was: “Daar mogen ze me ’s nachts voor wakker maken.”
Zo ging ze in het bejaardentehuis mosselen eten. Dat was haar lievelingskostje.
Dan kregen ze met zijn tweeën een pannetje mosselen die ze dan verdeelden.
Zij en haar buurvrouw hadden allebei al een keer opgeschept en gegeten.
Er zaten er nog in het pannetje, en haar buurvrouw vroeg of ons moeder er nog wilde.
“Nee, jij”,
was het stellige antwoord van ons moeder.
Nou, dat hoefde ze maar een keer te zeggen, dus nam zij de rest van de mosselen.
Helemaal verbouwereerd van de brutaliteit van die buurvrouw, om alle mosselen te nemen.
Hoe hebberig ze was. Zij had ze ook nog wel gelust.
Nee, daar ging ze niet meer mee eten.
We zeiden: “Je hebt het toch zelf gezegd”,
maar ons moeder verwachtte dat de ander óók zo beleefd zou zijn, om het haar aan te dringen. Niet dus. Die was gewoon zichzelf, en genoot van de mosselen die ons moeder haar aandrong.
Dat vind ik nou valse bescheidenheid.
Ons moeder had, toen haar buurvrouw haar vroeg of ze er nog wilde, ook kunnen zeggen:
“Ja, lekker, zullen we ze verdelen?”
Dan was het beter afgelopen, en hadden ze de volgende keer weer
samen mosselen kunnen gaan eten.
Je neemt veel van je ouders aan, of over, maar zo iets écht niet.
Bij dat soort taferelen kneep ik soms mijn tenen bij elkaar.
Ik zei dan: “Mam, doe niet zo, doe gewoon zoals je bent,” maar zij dacht dat ze zo was.
Het ene zeggen en het andere bedoelen, niet iedereen begrijpt die hints.
Zo waren er twee mannen die samen gingen eten.
Ik noem ze maar even Jan en Piet.
Er lagen twee kippenbouten in de pan, een grote en een kleintje.
Jan zegt tegen Piet: “neem jij maar eerst, en Piet neemt de grote kippenbout.
Dan zegt Jan: “Dat is eigenlijk onbeleefd, om die grote te nemen.
Piet zegt: “O, ja, wat had jij dan gedaan?”
“Nou,” zei Jan “ik zou die kleine hebben genomen.”
“Dan is het toch goed, die heb je nou toch” zei Piet.
Dus, als je hebberig bent, doe je zogenaamd bescheiden door de ander eerst te laten kiezen.
Maar deze keer viel het anders uit.
#
10 januari:
De wereld staat een beetje stil.
Er nadert een donkere lucht.
Opeens dwarrelen witte vlokjes omlaag,
om beneden aangekomen
te verdwijnen in een plas.
Na een tijdje geven ze zich niet meer gewonnen
en klampen zich aan elkaar vast,
om samen zó groot te worden,
om als dikke vlokken te blijven liggen.
Langzaamaan vormt er zich een dikke laag,
en bedekt de aarde met een wit tapijt,
om sprookjesachtig te verlichten
wat eerst nog donker was.
Geluiden worden nu gedempt,
het kraakt onder je voeten.
Warm gekleed is het best fijn
om er doorheen te baggeren.
De wereld staat een beetje stil
er wordt van alles afgezegd.
Alsof zo’n dag ertussen wordt geplakt
om even bij stil te staan.
Kinderen komen weer naar buiten
met sleeën en met pret.
Om te ontdekken wat je allemaal kunt doen
in die nieuwe witte wereld.
Sneeuwballen gooien,
sleeën, slibberen, weer allemaal samen.
Een sneeuwpop maken in de kou,
die je handen rood laat gloeien.
Voldaan gaan ze naar binnen,
voor een kop warme soep,
na te genieten van de magie van de sneeuw,
die morgen weer verdwenen is.
Blijft er dan nog iets van over
van die bijzondere witte dag?
Wat dacht je van een mooie herinnering
"Weet je nog, vroeger?"
#
3 januari:
Als het leven je te zwaar wordt
Ik heb het al zo vaak gezien.
Mensen worden oud, en meestal komen er mankementen.
Het hoeft niet, maar we zijn zo ‘geprogrammeerd’.
We zijn het normaal gaan vinden, en verwachten zelfs, dat als we ouder worden,
dat alles moeilijker zal gaan.
“Ouderdom komt met gebreken”, is een uitdrukking die je maar al te vaak hoort.
En nou kun je je afvragen, dat, wanneer je die gebreken niet verwacht, ze ook niet komen.
Of toch wel? Het is moeilijk om die overtuiging te ‘her programmeren’.
Zeker als iedereen er in blijft geloven.
Enfin, veel mensen krijgen ongemak, worden stram, en alles wordt moeilijker.
Zo ook met een vriend.
Na twee herseninfarcten veranderde er veel.
Het auto rijden was niet meer verantwoord, dus moest de auto eruit.
Het lopen ging moeizaam, dus kwam er een rollator. De was werd door een buurvrouw gedaan.
Er kwam poetshulp, en fysio aan huis.
Boodschappen halen werd langzaamaan steeds vermoeiender,
dus ging ik de ene keer mee en de andere keer een andere vriend, totdat dat ook te veel werd.
Toen haalden we voor hem de boodschappen. Het koken lukte hem niet meer.
Af en toe bracht ik een bakkie vers gemaakte soep of een stamppotje.
Een keer in de week kookte een buurvrouw, voor hem en voor een andere buurvrouw.
Er werd er een maaltijdservice geregeld, en hoefde hij de maaltijd alleen maar op te warmen.
Zijn wandelingetjes werden steeds korter en minder vaak, en uiteindelijk ging hij verhuizen. Buurtgenoten hielpen met de verhuizing,
en waar hij terecht kwam kon hij beneden in het restaurant eten.
Maar voor de rest veranderde er niet veel voor hem.
Soms ging het helemaal niet goed en belandde hij in het ziekenhuis.
Als ie daar weer van thuis kwam, was alles hem te veel en ging een vriend iedere dag
naar hem toe, voor gezelschap, om voor zijn eten te zorgen, en hem daarna naar bed te helpen. Dan hoefde hij niet op de zorg te wachten.
Dit kun je niet blijven doen, dus ging hij naar een verpleeghuis waar hij volledig verzorgd werd.
En na weer een keer te zijn gevallen en alles pijn deed, hoefde het voor hem niet meer.
Ik zocht hem op, samen met mijn zus, en zag dat hij flink was vermagerd.
Hij had al lange tijd slikproblemen en moest altijd hoesten tijdens het eten en drinken.
Het eten smaakte hem niet meer, dus at hij nog maar weinig. Hij zei: “Ik kan niet meer.”
Als het leven je te zwaar wordt, en je nergens meer plezier in kunt hebben,
dan hoeft het allemaal niet meer. Ik belde hem nog een keer op en hij zei dat hij wilde sterven.
Na een kort gesprekje hing hij plotseling op. Het werd hem te veel.
Ik heb hem ook niet meer kunnen bereiken. Ik dacht nog dat het aan de telefoon lag,
maar die stond vanaf die tijd uit.
Had ie maar even gezegd dat ie moe was en ging ophangen,
dat zou heel anders over zijn gekomen, maar ja…
Vanuit het verpleeghuis, ging hij naar het hospice.
Hij at niet meer, om zo sneller te kunnen sterven, en zo geschiedde.
Het einde kwam als een verlossing.
In gedachten heb ik hem een goede reis gewenst,
en Ik hoop dat Beauty, zijn hond, hem kwam ophalen.
Het afscheid was informeel, zonder toespraak.
Dat hoefde voor hem niet, al die poespas.
Misschien geeft hij nog eens een teken.
Dat hebben we ooit afgesproken.
Wie weet…
#
1 januari 2024
Een mooie dag om deze website online te zetten.
In het NU leven:
Het nieuwe jaar is weer begonnen.
het oude achter je laten en het nieuwe omarmen.
Gaat dat lukken? we zullen het gaan zien.
Herinneringen blijven toch in je gedachten komen en ook denk je aan morgen.
In het NU leven is nog niet zo eenvoudig.
Je moet toch je boodschappen halen en soms moet je afspraken maken.
Maar een afspraak maken kun je ook in het NU doen, en boodschappen kun je ook in het NU halen.
Ja, eigenlijk valt het wel mee om in het NU te leven. Je moet er gewoon NU met je aandacht bij zijn en beseffen dat het altijd NU is.
MAAR...
af en toe moet je toch tijd besteden om je verleden te verwerken. Je gedachten zijn dan terug in de tijd en soms kan je uren zitten malen.
Ook dat hoort erbij. Je hersenen kraken en je krijgt er het bijbehorende gevoel bij.
Op dat moment "leef" je in het verleden. Je moet het een "plekkie" geven.
Soms moet je dingen als het ware "herbeleven" en dat kan zwaar zijn.
Je moet het gevoel "doorleven" niet wegduwen maar er gewoon laten zijn.
Iedere keer als je zo'n periode achter de rug hebt kom je weer in het NU en ben je toch weer een stukje verder in het verwerken en kun je er anders tegenaan kijken.
Langzaamaan en stukje bij beetje wordt het voor je gevoel minder heftig, al blijven de feiten hetzelfde. Je bent dan zelf veranderd. Je kan er beter mee omgaan.
Je kijkt er anders tegenaan. Je bent dan sterker geworden.
Ik denk dat dit zo vaak gebeurt totdat alles verwerkt is.
Dan wordt het een herinnering zonder pijn.
#