Ik ben niet de eerste

Moet dat dan? Nee, helemaal niet. 
Het leven is geen wedstrijd. Het gaat om het ervaren. 
 Maar als iemand nou wil ervaren om de eerste te zijn? 
Dan is het wat anders. 
Dan doet ie zijn uiterste best om dat te bereiken; oefenen, trainen, studeren, 
wat er ook allemaal voor nodig is, om zover te komen om de eerste te worden. 
En als ie dat dan wordt, is zijn of haar doel bereikt. 
Weer een ervaring rijker. 
Het kan voor die persoon heel belangrijk zijn. Het geeft een boost aan zijn of haar eigenwaarde. En zo kan het ook andersom gaan. 
Mensen die niet de eerste worden kunnen zich aangetast voelen in hun eigenwaarde, 
en kunnen er zelfs een eigenwaardeconflict door krijgen. 
Ik denk dat dat afhangt van hoe belangrijk jij het vindt om de eerste te zijn, of te winnen. 
Dit gaat ook op bij spelletjes. 
Van kinds af aan, wordt je eigenlijk al aangeleerd dat winnen belangrijk is. 
Maar ís dat wel zo? 
Sommige kinderen kunnen helemaal niet tegen hun verlies, en niet alleen kinderen. 
Ik denk dat het ook te maken heeft met wat de beloning is voor de winnaar. 
Als wij vroeger ganzenbord deden, lagen er bij de finish van die gepofte rijst snoepjes. 
Ken je ze nog? Die pastelkleurige kleine snoepjes. Manna werden ze ook genoemd. 
Nou kregen we allemaal wel van die snoepjes, maar de winnaar had er dan meer. 
Op die manier wordt het dan belangrijk gemaakt om te winnen. 
Wat denk je van bingo? Daar gaat het alleen maar om het winnen van de prijzen. 
Daar komt niet eens prestatie bij kijken maar louter geluk. 
Mensen die een leuke prijs aan hun neus voorbij zien gaan, worden er chagrijnig van.
En wat denk je van sporten? 
Het is een heel verschil of je het doet voor je conditie, lenigheid, of gewoon voor je plezier, 
of dat je het doet om te winnen. 
De prijzen in de wacht slepen. 
Of je sport op professionele basis, voor je inkomen. 
Zie je, het wordt steeds belangrijker. 
Kijk eens wat er bij een voetbalwedstrijd allemaal mee gemoeid is. Daar gaan miljoenen in om. 
Wat daar allemaal omheen wordt georganiseerd. 
En zie wat voor emoties daar vrij komen als er een doelpunt gemaakt wordt, of gemist. 
Dan kun je niet zeggen: “Het is maar een spelletje.” 
Het creëert allemaal loosh. Als je niet weet wat dat is, dan zoek het maar op. 
En wat denk je van de tour de France? 
Die wielrenners fietsen zo’n 3500 kilometer, in drie weken tijd de benen onder de kont uit. 
Uur na uur, dag na dag. Wat een prestatie. 
(Ik vind vijf kilometer op mijn elektrische fiets al genoeg) 
En degene die dan wint, wint dan omdat ie al die kilometers in vijf minuten minder heeft afgelegd dan de rest. Is die tweede dan niet nét zo goed? En die derde, en de rest van de wielrenners. 
Ik vind van wel, maar nét dat beetje verschil maakt iemand tot winnaar. 
Voor veel mensen gaat het daardoor juist om het winnen, maar dat kan er maar één zijn. 
De rest zijn ‘verliezers’. 
Maar ben je een verliezer omdat je niet wint? 
Nee, dan kun je zeggen: “Ik ben niet de eerste, maar dat hoeft ook niet.” 
Dat is ook beter voor je eigenwaarde. 
Je hebt meegedaan en... 
Het gaat tenslotte om de ervaring. 
#