De zoveelste poging.
Hoeveel pogingen moet je wagen, voordat iets lukt? 
Soms lukt het meteen, misschien is het een toevalstreffer, 
en soms blijf je proberen tot je een ons weegt. 
Waar heb ik het over? 
Dat kan van alles zijn. Je blijft heel je leven leren. 
Dat begint al bij leren schrijven. Daar hebben we allemaal toch wel een tijd over gedaan, hè? Hoewel ik nooit netjes kon schrijven, heb ik een zogenaamd doktershandschrift ontwikkelt.
(Dit zeg ik alleen maar om het goed te praten voor mezelf.) 
Toen ik in de derde klas van de lagere school zat, stuurde de juf me naar de eerste klas, 
om daar mijn slordige handschrift te laten zien. 
Eigenlijk best een vernederende streek. 
De juf van de eerste pakte het lief op en beloofde me een poëzieplaatje 
als ik de volgende keer een zeven voor schrijven zou halen. 
Nou, dat was veel te hoog gegrepen voor mij, en het poëzieplaatje kon ze houden. 
Ik heb er geen trauma aan over gehouden hoor. 
Ik kon nou eenmaal niet netjes schrijven en had daar zelf wel vrede mee. 
Soms is het wel lastig, als ik het zelf niet kan lezen, maar meestal kom ik er wel uit. 
Zo kun je van alles leren via school of cursussen, maar uit je zelf kun je ook veel leren. 
Gewoon proberen. 
Zelf uitvinden hoe je iets kunt maken, en soms moet je het weer afbreken om opnieuw te beginnen, om het beter te doen, maar als het dan gelukt is heb je voldoening. 
Tegenwoordig ga ik een paar keer per jaar twee dagen 
met mijn zus en zwager naar Preston Palace. Dat is mijn ‘vakantie’. 
We gaan dan steevast een paar keer poolen. 
Je weet wel; biljart met 16 ballen. Ieder heeft 7 ballen, en er is één zwarte bal, 
die als laatste in het netje moet. Je doet dit via de witte bal, de zestiende. 
Als de zwarte bal te vroeg in het netje gaat heeft de ander gewonnen. 
Dit is écht leuk om te doen. Maar kennen we het? Nee, niet echt. 
We hebben regelmatig een ‘toevalstreffer’, en soms ziet het er uit alsof we echte professionals zijn, maar even zo vaak doen we hele klunzige dingen, en raken we geen enkele bal, 
de bal ketst af, of de bal van de tegenstander gaat in het netje, of de witte bal. 
De regels lappen we aan ons laars, we spelen met drieën, dus één tegen twee, 
en ja, dat is ook eerlijk, want we wisselen ook af. 
En als ik dan na de zoveelste poging per ongeluk de zwarte bal in het netje zie verdwijnen, 
zeg ik gewoon dat ik de ander expres laat winnen. 
Dit om het voor mezelf goed te praten. 
Ik ben ook maar een amateurtje. Dit hoor ik tenminste vaak als opmerking. 
Kun je het uit jezelf leren? 
Ik denk het wel, maar dan moet je wel heel veel oefenen, 
om er uit jezelf achter te komen hoe je de bal moet raken om het juiste effect te krijgen. 
En het dan ook nog zo te doen. En ook nog onthouden hoe je het gedaan hebt. 
Maar het blijft leuk om te doen. We hebben er altijd veel plezier in. 
En als je er plezier in hebt, maakt het niet eens uit 
hoeveel pogingen je moet doen.
#