Wanneer weet je wie je bent?
‘Zoek jezelf’ was een lied van Kooten en de Bie in 1975.
Luister het nog maar eens.
Het zegt heel veel, want wanneer ben je eigenlijk jezelf? 
Hoe vaak spelen we een rol in het leven? 
De rol van hulpverlener of  hulpbehoevende,  bewuste of onbewuste, dader of slachtoffer, afhankelijke of onafhankelijke, doorzetter of opgever, overwinnaar of verslagene, 
vrolijke of sombere, en zo kun je er nog ontelbaar vele bedenken. 
Zo’n eigenschap kan ook maar een momentopname zijn, 
maar sommige mensen hebben er hun rol van gemaakt en zijn hieraan te herkennen. 
Je kunt ook van rol veranderen door omstandigheden. 
Tijdens de pubertijd ben je extra vatbaar om niet jezelf te blijven. 
Je wilt op je idool lijken, iemand waar je tegenop kijkt, want dan zal het wel goed zijn. 
Dat verklaart ook meteen die gekke mode, waar mensen aan mee doen. 
Je wil ergens bij horen en verliest jezelf daarbij. 
Zoek jezelf is in die periode dan niet aan de orde. 
Dat komt later weer. 
Maar wanneer weet je wie je bent? 
Je kunt blijven zoeken tot je een ons weegt, maar je neemt jezelf steeds mee. 
Eigenlijk hoef je niet eens te zoeken. 
Je hoeft alleen maar te herinneren. 
Misschien is herinnering het moment waarop je stopt met zoeken… en merkt dat datgene waarnaar je zocht al die tijd degene was die aan het zoeken was. 
Die laatste zin is niet van mezelf, maar van Janosh. 
Ik vond hem zo waar, dat ik hem hierbij zet. 
Het is niet erg om een rol te spelen in deze wereld, 
want ik denk dat we daarvoor hier zijn gekomen. 
Door al die rollen wordt het een mooi toneelspel en kunnen we dingen met elkaar uitwisselen. 
We kunnen oude trauma’s uit vorige levens helen. 
We kunnen ons karma inlossen, door bijvoorbeeld hetzelfde mee te maken,
 wat we een ander ooit hebben aangedaan. 
We kunnen fouten rechtzetten door de dingen nu goed te doen. 
We doen allerlei ervaringen op. 
Maar besef, dat als het doek valt, je die rol kunt loslaten en weer jezelf kunt zijn.
Wie dat dan ook is. 
En dan weet je wie je bent.
#