Hoe bijzonder
Soms vallen dingen heel anders uit dan de bedoeling is.
Zo had ik van een foto van Peter een afdruk (gravure) laten maken op leisteen, 10 x 10 cm. 
Eentje mét en eentje zonder achtergrond. 
Die mét achtergrond vond ik te onduidelijk van een afstandje, 
dus die zonder achtergrond zou het worden. 
Die liet ik maken in formaat 20 x 20 cm, en staat nu in een standaardje in de kamer. 
Later bedacht ik om ook een foto van Rocky te laten afdrukken (graveren) 
maar omdat Rocky een zwarte hond was, dan leek het me beter in hout. 
Toen hij klaar was vond ik het erg onduidelijk. 
Ik denk dat degene die dat maakte het zelf ook vond, want ik kreeg er twee. 
Misschien ligt het aan het structuur van het hout, en de kleurnuance, maar ja, het is wat het is. Toen laatst iemand op visite was die Peter ook gekend heeft, 
liet ik de foto op de leisteen zien.

Ze vond het echt bij Peter passen. 
“Niet op papier, maar op steen, dat past bij hem” zei ze. 
Toen liet ik het plankje met Rocky erop zien, en ze zei: 

“Ik zie er helemaal geen hond in, ik zie er iets anders in.” 
“Wat dan?" vroeg ik. “ik zie er Jezus in,” was het antwoord. 
Ik moest even goed kijken wat ze bedoelde, 
maar toen ik er een beetje schuin op keek zag ik het ook. 
Het gezicht van Jezus. 
Hoe bijzonder. Zie je het ook? Dit is hetzelfde plankje.

Zou het iets te betekenen hebben? Ik weet het niet. 
Op het andere plankje was het niet te zien, 
dus het komt door de gravure in combinatie met het kleurverschil van het hout. 
Zo iets gebeurt zonder dat het de bedoeling is. 
Net zoals de dieren die ik in mijn schilderijtjes zie. 
Die maak je niet, nee, die ontstaan gewoon. 
Die kun je niet namaken. 
Toeval? 
Of valt het je toe?

#