29 augustus:
De tijd
We hebben er allemaal mee te maken, maar toch hoor je wel eens dat tijd niet bestaat.
Alles is nu.
Maar er is wel gisteren en morgen, dus er moet toch wel iets van tijd bestaan.
Er zijn horloges en klokken die de ‘tijd’ aangeven.
Alles moet ‘op tijd’. Maar toch...
Als je aan gisteren denkt, dan doe je dat ‘nu’. Denk je aan morgen, dan doe je dat ook ‘nu’.
Ben je trauma’s uit het verleden aan het verwerken, dan doe je dat ‘nu’, of morgen.
Maar dan doe je dat morgen ook ‘nu’.
En als je plannen maakt voor de toekomst, dan doe je dat ‘nu’,
en als je dat volgende week pas doet, dan doe je dat volgende week ‘nu’.
Is tijd dan gewoon iets om aan te geven wanneer het ‘nu’ is?
Hoe zie jij dat?
Misschien is wat wij tijd noemen, gewoon iets om dingen aan te duiden in de goeie volgorde,
om dingen te kunnen snappen, om te kunnen plannen.
Het is in ieder geval wel functioneel, want als je iets afspreekt met iemand,
dan is het wel handig als je op dezelfde tijd in het ‘nu’ bent,
anders loopt alles langs elkaar heen.
Zit je te wachten tot je een ons weegt.
Maar als tijd niet bestaat, dan zouden we ook niet ouder worden.
Dan zouden we als we volwassen zijn, hetzelfde kunnen blijven.
Dan zouden we geen oud vel krijgen en rimpels en grijs haar.
In feite zou dat ook niet hoeven, omdat ons lichaam steeds nieuwe cellen maakt
en oude cellen afbreekt. Dus we zijn onszelf constant aan het vernieuwen.
Waarom dan toch die verandering?
Komt dat dan omdat we in tijd en aftakeling geloven?
Omdat we het om ons heen zien, dat oude mensen aftakelen en krakkemikkig worden?
Denk daar eens over na.
Je creëert je eigen leven, dus waarom zouden we het niet eens anders proberen?
Mijn moeder zei toen ze 65 werd: “Nou ben ik bejaard.”
Dit klonk voor mij ineens zó oud.
Ze vond het ook heel normaal dat er mankementen aan kwamen.
“Dat hoort er nou eenmaal bij” zei ze dan.
Maar ís dat wel zo?
Een collega van me zei me eens dat iedereen rond de veertig een bril moest dragen.
Daar was ik het niet mee eens. Waarom zou dat? “Ja, jij ook” verzekerde ze me.
Ik nam dat niet aan, en draag nog steeds geen bril, alleen een leesbrilletje tegenwoordig.
Dus, zou het veel uitmaken als je het niet aanneemt dat ouderdom met gebreken komt?
We kunnen het eens met zijn allen proberen.
En mocht je iets gaan mankeren en een prognose krijgt, neem het gewoon niet aan.
Maak zelf je positieve prognose en denk jezelf weer beter.
Zie jezelf weer gezond en voel dat ook.
De wonderen zijn de wereld niet uit.
We zijn veel krachtiger dan we denken.
We kunnen vitaal blijven,
totdat het ‘tijd’ is
om de weg naar de overkant te maken.
#