In het ziekenhuis
En daar lig je dan… in het ziekenhuis.
En dan bedoel ik niet Preston Palace, wat een voormalig ziekenhuis is,
omgebouwd tot all inclusive hotel.
Nee, zo’n ziekenhuis, waar je het liefst zo ver mogelijk van weg wil blijven.
Tenminste ik wel.
Zeker na die traumatische ervaring viereneenhalf jaar geleden, toen Peter daar is overleden.
Als iemand anders de ambulance had gebeld, dan had ik een zwaar conflict gehad,
maar ik belde na lang twijfelen toch maar zelf.
Er was geen andere mogelijkheid meer, anders zou het misschien afgelopen zijn.
Ik kon helemaal niks meer, en dat was niet een tijdelijk iets.
Nee, het sloop er langzaamaan in, zo’n vijf jaar geleden begon het.
Ik probeerde eerst andere methoden die ook hielpen, maar nou werd het erger,
er was iets anders aan de hand, maar wat? Mijn hart had problemen.
Ik nam die morgen bachbloesemremedies ‘mimilus’ tegen angsten.
Angst die ik had voor die hele reguliere medische wereld.
En na een half uur met die telefoon in mijn hand te hebben gezeten,
kreeg ik de moed en belde 112. Ze zouden komen.
Ook belde ik Henri, de buurman, en die kwam. Fijn als je zo iemand in de buurt hebt.
Hij zorgde dat het hier thuis alles goed was.
Twee broeders kwamen en deden allerlei onderzoeken: zuurstof 100,
bloeddruk: een beetje aan de hoge kant van de stress, suiker: goed,
hartfilmpje: onduidelijk, er was geen vergelijk. Zou er dan toch niks aan de hand zijn?
Enzymen in bloed: 700. En toen zei hij dat ik mee moest.
Als die enzymen in het bloed zitten duid dat er op dat het hart te weinig zuurstof heeft.
Ik ging eerst nog even naar de wc, en toen ik daarvan terugliep naar binnen, ging het weer mis. Weer een hartfilmpje gemaakt, en toen had hij wel vergelijk.
Dus… naar het ziekenhuis met de ambulance.
De dag ervoor had ik al een tas met spullen klaargezet. Alsof ik het toch wel wist.
Ik vond alles eng, en gaf dat ook wel aan.
Al die mensen zijn zo lief, stelden me gerust en vertelden precies wat ze gingen doen.
Ik moest me er aan over geven en alles ondergaan.
Ook al denk ik over veel medische dingen heel anders,
hier zag ik op dit moment geen andere mogelijkheid. Misschien moest ik dit gewoon meemaken. Weer een ervaring rijker. De mensen die in de zorg werken doen het met liefde, dat voel je.
Dat wist ik al, maar nou ervaarde ik het zelf.
Ik had een hartinfarct en ging meteen naar de ok voor cateterisatie
waarbij ze twee stents hebben gezet. Ik denk dat het drie kwartier geduurd heeft,
en ik kon het allemaal goed volgen. Het ging via mijn pols.
Hele kabels gingen er door en toen ook nog een camera.
Er werd die middag ook nog een echo van mijn hart gemaakt en die uitslag was niet goed. Verdikte hartspier, lekke klep, ik denk dat ik in de revisie moet.
Er wordt nog een scan gemaakt om het allemaal goed te kunnen bekijken,
dus ik heb nog een aantal afspraken. Ook kreeg ik een tas pillen mee, waar ik niet blij mee ben, maar het zal toch even moeten. Mijn hart heeft een flinke optater gehad maar, ik ben er nog,
en moet nou herstellen, dus alles heel rustig aan.
Inmiddels ben ik weer thuis en alles gaat nog moeilijk, maar dat komt wel weer.
En dan wordt weer eens heel duidelijk dat ik zo veel lieve mensen om me heen heb,
die me helpen waar nodig en die er voor me zijn; een luisterend oor, een bezoekje, een kaartje, een lekker bordje eten, een telefoontje, een mailtje, een bos bloemen. Ik voel me een gezegend mens. En zo zie je weer dat alles twee kanten heeft.
Als we nou binnenkort toegang hebben tot de medbedden, wat eraan zit te komen,
dan maak ik meteen een afspraak, ga ik er op en ben ik weer helemaal 100 %.
Als je nou denkt: “waar heeft ze het over? Zou er iets raars aan over gehouden hebben?
Nee hoor! Hier en hier kun je een gesprek volgen.
Er komen mooie tijden aan.
Heb vertrouwen!
#