Schaduwwerk doen
Ik lees het tegenwoordig op veel plaatsen: “Voordat je verder kunt moet je innerlijk werk,
oftewel schaduwwerk doen." Wat betekent dat nou? Ik heb het me ook vaak afgevraagd.
Moet je dan al je ellende en oud zeer verwerken?
Moet je mensen vergeven die je gekwetst hebben?
Moet je jezelf vergeven voor dingen die je gedaan hebt,
die je beter niet of beter anders had kunnen doen?
Als je terugkijkt op je leven zijn er best wel dingen die je anders had willen doen.
Het had ook anders kunnen zijn, maar je doet dingen en maakt keuzes die op dat moment
bij je bewustzijn passen. Later kun je er weer anders over denken.
Je past je vaak aan en houdt rekening met de ander, en dat is niet verkeerd,
als je maar wel je passie volgt, en dat lukt niet altijd.
Maar wat is nou dat schaduwwerk?
Ik denk dat als je altijd maar doet wat en hoe anderen het willen,
dat je dan niet jezelf kunt zijn en dat kan frustrerend zijn.
Je houdt je boosheid in, geeft je grens niet aan, komt niet voor jezelf op,
maakt geen keuzes voor jezelf, neemt geen beslissingen, stelt de anderen boven jezelf,
en past je veel te veel aan. Je laat je verdriet niet zien, kortom, je verbergt je emoties.
Ja, en dat vind je lichaam niet fijn.
Je raakt gespannen, krijgt pijn in je nek, op je keel zit een blokkade van het niet uitspreken
wat wel zou moeten. Je kunt zelfs licht urineverlies krijgen,
als gevolg van het niet aangeven van je grens, om zodoende je territorium te markeren.
Dat is een natuurlijke reactie van het lichaam, die je altijd probeert te helpen.
En al die gevoelens kun je wegredeneren, maar daar neemt je lichaam geen genoegen mee.
Het wil doorleeft worden. Die schreeuw van boosheid moet er uit,
die woorden moeten uitgesproken worden, die tranen moeten rollen,
die grens moet aangegeven worden, de energie moet weer stromen.
En hoe weet je nou of je nog schaduwwerk moet doen, of er nog iets dwars zit?
Dat is herkenbaar aan de triggers die je nog hebt.
Als jij je erg aan iemand anders kan storen, zegt dat vaak iets over jezelf.
Als iemand bijvoorbeeld heel dominant gedrag laat zien en heel direct zijn of haar mening zegt,
en het triggert je, dan kan het zijn dat je dat zelf ook in je hebt. Je wil je mening ook wel zeggen, maar je durft niet, je onderdrukt het, je vindt dat dat niet kan en je wil het niet erkennen.
Daarom wil je het van die ander niet accepteren.
Let daar maar eens op en ben dan heel eerlijk tegen jezelf.
Het kan ook zijn dat je een liedje hoort, of een zielig verhaal dat je triggert.
Je kunt dan heel verdrietig worden. Laat dan die tranen maar stromen,
want die moeten er toch uit.
Ik wist niet dat je die zo veel kon hebben.
Ze spoelen je ogen schoon, zodat je weer helder naar de toekomst kunt kijken.
Als je dan al die stukken verwerkt hebt, doorleefd hebt, is het belangrijk
dat je helemaal jezelf bent. En dat is even oefenen.
Een simpel voorbeeld:
Hoe zeg je tegen iemand die iets lekkers voor je heeft gemaakt,
dat je het vies vindt? Nou heb ik dat niet meegemaakt, maar als dat zo zou zijn,
en je doet net of je het lekker vindt, krijg je het de week erop misschien weer,
en die week daarop ook weer, en dan moet je het tóch een keer zeggen.
Begrijp je?
Dus, jezelf zijn is niet altijd gemakkelijk, maar wel veel fijner.
Zeg het dan tactisch, zonder de ander te kwetsen. Je voelt je er veel beter bij,
en dan weten de mensen ook wat ze aan je hebben.
Probeer het maar eens en ben lekker jezelf.
#