De wereld staat een beetje stil.
Er nadert een donkere lucht.
Opeens dwarrelen witte vlokjes omlaag,
om beneden aangekomen
te verdwijnen in een plas.
Na een tijdje geven ze zich niet meer gewonnen
en klampen zich aan elkaar vast,
om samen zó groot te worden,
om als dikke vlokken te blijven liggen.
Langzaamaan vormt er zich een dikke laag,
en bedekt de aarde met een wit tapijt,
om sprookjesachtig te verlichten
wat eerst nog donker was.
Geluiden worden nu gedempt,
het kraakt onder je voeten.
Warm gekleed is het best fijn
om er doorheen te baggeren.
De wereld staat een beetje stil
er wordt van alles afgezegd.
Alsof zo’n dag ertussen wordt geplakt
om even bij stil te staan.
Kinderen komen weer naar buiten
met sleeën en met pret.
Om te ontdekken wat je allemaal kunt doen
in die nieuwe witte wereld.
Sneeuwballen gooien,
sleeën, slibberen, weer allemaal samen.
Een sneeuwpop maken, in de kou,
die je handen rood laat gloeien.
Voldaan gaan ze naar binnen,
voor een kop warme soep,
na te genieten van de magie van de sneeuw,
die morgen weer verdwenen is.
Blijft er dan nog iets van over
van die bijzondere witte dag?
Wat dacht je van een mooie herinnering
"Weet je nog, vroeger?"
#